Bezpieczeństwo edukacyjne w Polsce w trzeciej dekadzie XXI wieku. Wybrane aspekty polityki państwa wobec nauczycieli

Celami artykułu są zdefiniowanie pojęcia bezpieczeństwa edukacyjnego oraz ocena wybranego aspektu polityki państwa wobec nauczycieli i jej znaczenia w zapewnieniu tego bezpieczeństwa w Polsce w trzeciej dekadzie XXI w. Postawiono następujące pytania badawcze: Jak należy definiować bezpieczeństwo edukacyjne? Jaka jest różnica między bezpieczeństwem edukacyjnym a edukacją dla bezpieczeństwa? Jaką politykę w XXI w. prowadzi państwo polskie wobec nauczycieli jako elementu systemu oświaty i zapewnienia bezpieczeństwa edukacyjnego? Dokonano analizy stanu literatury i źródeł poświęconych edukacji dla bezpieczeństwa, danych statystycznych, raportów i innych dokumentów dotyczących m.in. wynagradzania nauczycieli i nakładów na oświatę w Polsce w XXI w. Nie uwzględniono nauczycieli akademickich, która to grupa zasługuje na odrębne badania. Z badań wynika, że: 1) pojęcie bezpieczeństwa edukacyjnego różni się znaczeniem od pojęcia edukacji dla bezpieczeństwa i należy je traktować jako jeden z rodzajów bezpieczeństwa według kryterium przedmiotowego; 2) niskie wynagrodzenia nauczycieli mają bezpośredni wpływ na poziom bezpieczeństwa edukacyjnego; 3) współcześnie niska jakość edukacji jest szczególnie odczuwalna w zakresie braku (niewielkiej) odporności narodu na propagandę i dezinformację.