Avrupa’daki Savaşçı-Asker İkiliği: Köken ve Dönüşüm

Orduların savaşçı veya askerden oluşumu, savaş etkinliğini etkilediği kadar aynı zamanda devletlerin işleyişini de etkileyen bir durumdur. Genellikle merkezi yönetimin güçlü olduğu devletler, askerlerden oluşan ve yasaya bağlı bir ordu yapısını öncelemiştir. Merkezi yönetimini kuvvetlendiremeyen devletler ise, savaşçı toplulukların keyfi hareketlerine maruz kalmakta fakat savaş etkinliği için bu gruplara güvenmek durumunda kalmışlardır. Bu makalede savaşçı-asker ikiliğinin tarihi kökeni ve dönüşümü ele alınmış, özellikle Yeni Çağ ile birlikte bu ikilikteki galibin asker olmaya başladığı iddia edilmiştir. Savaşçının devlete karşıtlığının altı çizilirken, askeri zihniyetin modern bir devlet için neden bir gereklilik olduğunun altı çizilmiştir. Bu ikiliğin ayrımı üç ana unsura bağlanmıştır ve bunlardan ilki savaşma motivasyonu, ikincisi savaşan kesmin hiyerarşideki yeri ve üçüncüsü savaşan kesmin gelirini nasıl sağladığıdır. Bu üç unsur üzerinden yapılan yorumlama, savaşçı-asker ikiliğinin sınırlarını çizerken, makalede aynı zamanda bu ikiliğin her koşulda katı sınırlarla ayrılmadığı ve şartların müsaitliğinde askerlerin savaşçı özellikler gösterebildiği iddia edilmiştir.