UWARUNKOWANIA STABILNOŚCI EUROPEJSKIEGO SEKTORA FINANSOWEGO

Mając na uwadze negatywne skutki, jakie ostatni kryzys finansowy wywołał w realnej sferze gospodarki należy stwierdzić, że stabilność systemu finansowego i w szczególności sektora bankowego, powinna być traktowana przez rządy i instytucje nadzorcze jako dobro publiczne. W tym celu konieczne jest wypracowanie rozwiązań wspierających stabilność sektora finansowego w dłuższym horyzoncie czasu, umożliwiających identyfikację i szybkie reagowanie na pojawiające się zagrożenia oraz wzmocnienie nadzoru finansowego w skali krajowej, europejskiej i międzynarodowej. Osiągnięcie satysfakcjonujących efektów w tej sferze utrudnia obecnie niestabilna koniunktura gospodarcza w krajach UE oraz trudności z zarządzaniem finansami publicznymi. Celem artykułu jest weryfikacja hipotezy, iż mnogość nowych regulacji oraz instytucji nadzorczych o różnej skali oddziaływania ograniczać może tempo i skuteczność stabilizowania europejskiego sektora bankowego. Wykorzystując metodę analizy opisowej a artykule dokonano charakterystyki działań w obszarze funkcjonowania sektora bankowego podjętych w reakcji na kryzys z 2007 r. oraz uwarunkowań stabilności sektora bankowego. W dalszej części artykułu dokonano przeglądu najważniejszych inicjatyw służących budowaniu długookresowej stabilności na europejskim rynku finansowym. Zdaniem autorki do podstawowych czynników ograniczających budowę stabilnego systemu finansowego zaliczyć należy znaczny zakres złożoności inicjatyw podjętych na forum UE, mnogość regulacji w obszarze budowy nowej architektury systemu finansowego, co nie sprzyja efektywności i może skutkować brakiem przejrzystości oraz powielaniem kompetencji, konflikt interesu pomiędzy nadzorcami unijnymi i krajowymi oraz brak wspólnego stanowiska wszystkich państw członkowskich wobec wprowadzanych zmian. Dotychczasowa neoliberalna doktryna dotycząca minimalizowania roli instytucji nadzoru i regulacji w systemie finansowym powinna zostać zastąpiona koncepcją bazującą na wzmocnieniu nadzoru, przejrzystych regulacjach prawnych ograniczających zjawisko arbitrażu i wyznaczających zakres oraz skalę odpowiedzialności za podejmowane decyzje wraz z możliwymi konsekwencjami. Zasadniczym celem powinno stać się stworzenie systemu umożliwiającego identyfikację i szybkie reagowanie na pojawiające się zagrożenia, zapewniającego ochronę przed nadużyciami oraz eliminującego możliwie najwięcej ryzyk a także zabezpieczającego interesy osób prywatnych i instytucji sfery publicznej. W warunkach globalnego rynku finansowego pożądanym jest utworzenie organizacji o zasięgu światowym mającej międzynarodowy mandat do działań w sferze wspierania stabilności światowego sektora finansowego.