Wąs, łapa, futro, ogon, czyli antropologizacja kota

W proponowanym tekście dokonuję próby metaforyzacji kulturowego toposu kota, umieszczenia go w zróżnicowanych kontekstach interpretacyjnych, jakie oferuje współczesna antropologia. Kot to cyrkulacja znaczeń krążących między jednostką, indywiduum a społeczną zbiorowością, szerzej kulturowym zasobem wiedzy. Koty to topos, figura, metafora, a ich wizerunki i obecność jednocześnie wygładza i wyostrza wymiar postrzegania świata. Ruchem spiralnym, by nie powiedzieć kocim, staram się zakreślać przedstawioną w tytule tematykę, przeskakując z dyskursu naukowego w poetycki i odwrotnie: przechodzić z impresyjnego, opisowego idiomu w pojęciowy, uogólniający tryb wnioskowania, tryb nomotetyczny, biegnący na wskroś rozmaitych gatunków wypowiedzi wąską ścieżką semiotyczną prowadzącą od drobiazgu, etnograficznego szczegółu do rozważań abstrakcyjnych, ogólnych, może nawet myślowych eksperymentów.